Przed wykonaniem prac pozłotniczych, na powierzchnię zaprawy przenoszony jest wykonany własnoręcznie szkic (Rys.1.) lub zamieszczony w podlinniku gotowy schemat. Istnieje wiele metod przenoszenia rysunku na zaprawę. Najczęściej szkic przenosi się stosując przepróchę lub kalkowanie. W pierwszym przypadku rysunek wykonany na papierze kładzie się na miękkim podkładzie i kontury rysunku nakłuwa w bliskich odstępach od siebie. Tak podziurkowany rysunek umieszczany jest na pokrytym zaprawą podobraziu a następnie lekko uderzany woreczkiem z rzadkiego płótna, zawierającym sadzę lub inny barwnik. Wydobywający się z woreczka barwnik przedostawał się przez nakłute otwory i osadzał na zaprawie. Drugi sposób przenoszenia polega na pokryciu ciemnym pigmentem odwrotnej strony rysunku wykonanego na cienkim papierze. Po przyłożeniu rysunku do wyschniętej i wypolerowanej zaprawy przez wodzenie twardą końcówką po jego konturach szkic jest odbijany (przekalkowywany) na podobrazie. Uzyskany kontur jest jednak zbyt delikatny i nietrwały, należy go zarazem utrwalić poprzez wydrapanie konturów ostrym narzędziem (rylcem, szydłem lub grafią).
Po przeniesieniu rysunku wykonuję się prace pozłotnicze (Rys.2.)
Pierwszym etapem jest wykonanie tła ikony (Rys.3.) Zaprojektowane kontury wypełniane są jednobarwną, ciemną podmalówka. Następnie kolorem ciemniejszym niż podmalówka zaznaczane są linie konturowe budowli, załamań szat itp. Kolejnym etapem jest rozjaśnianie oświetlonych części, przeprowadzanym zazwyczaj w trzech etapach. Etap pierwszy polega na pokryciu przewidzianych jasnych miejsc farbą jaśniejszą od podstawowego tonu tła. W drugim etapie jeszcze bardziej rozjaśnioną farbą od pierwszej pokrywane są (oczywiście jedynie) miejsca przewidziane na jaśniejsze partie. Trzecia najbardziej rozjaśniona farba, a niekiedy sama biel, wprowadzana jest w formie linii. W ten sposób powstaje tak zwane naturalne światło. Cienie na szatach postaci i w krajobrazie można pogłębić przez dodatkowe malowanie tych miejsc farbami laserunkowymi. W symbolice ikonograficznej bardzo ważne znaczenia ma kolor. Oprócz charakterystycznego zarostu kolor i zestaw szat jest atrybutem, na podstawie którego - nawet bez odczytywania napisów na ikonie - można rozpoznać przedstawionego świętego.
Następną czynnością jest malowanie karnacji (odsłoniętych części ciała). Pracę rozpoczyna się od pokrycia partii ciała podstawowym tonem karnacyjnym (Rys.3.) zwanym sankirem (mieszanka umbry zielonej z dodatkiem ochry jasnej i czerwonej). Podstawowy ton karnacji był różny w różnych szkołach: w ikonach bizantyjskich ciemnooliwkowy, nowogrodzkich jasnooliwkowy, moskiewskich brązowożółty, w halicko-ukraińskich ochrowozielony lub ochrowoumbrowy, w rumuńskich ochrowy, w bułgarskich zielonkawooliwkowy lub brunatnougrowy, a w serbskich ciemnobrązowozielony. Po nałożeniu sankiru przystępuje się do sporządzania konturów nosa, oczu, ust itd. (Rys.4.). Następnie, podobnie jak to miało miejsce przy malowaniu szat, rozjaśniane są partie ciała poprzez nakładanie coraz to jaśniejszych warstw . Na tak rozjaśnianą twarz należy nałożyć podrumienkę, czyli laserunek (rozwodniona farba o niewielkiej sile krycia) np. z różu angielskiego. W ostatnim etapie maluje się źrenice oraz konturuje tęczówkę, powieki, końcówkę nosa, usta i tym podobne detale. Na koniec najjaśniejsze części ciała nanosi się bliki, tj. jasne kreseczki będące refleksami światła (Rys.5.). System kładzenia blików był opracowany i szeroko stosowany już w bizantyjskim malarstwie ikonowym. Oprócz rozjaśnienie gałki ocznej, bliki kładzie się wokół oczu, na czole, nosie, szyi, dłoniach itp.
Istotnym i nieodzownym elementem ikony, wykonywanym w ostatniej fazie jej pisania, jest napis (Rys.6.). Napisy wskazują na imiona przedstawionych postaci lub ewangeliczne wydarzenia. Stanowią one gwarancje wierności przedstawienia w stosunku do Praobrazu. Podpisanie ikony jest poświęceniem jej Pierwowzorowi i przede wszystkim uświęceniem ikony przez Pierwowzór. Napisy na ikonach wykonywane są w języku greckim bądź cerkiewno-słowiańskim. Ikony Chrystusa noszą napisy: ΙΣ XΣ, będące skrótami od greckich słów Jezus Chrystus. W ikonach przedstawiających Zbawiciela w nimb krzyżowy wpisane są inskrypcje: ο ω ν - "Ten który jest" (imię, które objawił Bóg Mojżeszowi przy Krzewie Gorejącym). Różnice w kolejności umieszczania dwóch pierwszych liter na ikonach greckich i ruskich wynikaja z róznego sposobu ich odczytywania (na greckich ikonach po okręgu z lewej na prawą, a na ikonach ruskich wersami - najpierw górny, a następnie dolny).
Powyższy opis techniki malowania ikon jest oczywiście bardzo uproszczony i nie oddaje w pełni wielu niuansów dotyczących różnych szkół ikonograficznych.